* 28-01-2010 * Verslag van de tocht door Irene *
S’avonds voor de tocht hebben we al onze kleren en spullen al klaar gelegd, s’morgens om 5 uur gaat de wekker, wassen en aankleden, en dan naar beneden voor het ontbijt, iedereen is toch een beetje gespannen, we eten niet omdat we honger hebben, maar omdat we vast energie moeten opbouwen, dan weer naar boven voor de laatste handelingen (tanden poetsen, toilet en nog eens de toilet). Om kwart over zes rijden we weg richting de tent, de auto moeten we ongeveer 200 meter van de tent parkeren, en dus lopen we met de zware sportassen verder naar de tent, in de tent zijn al een aantal andere schaatsers, daar "binden" we onze schaatsen onder, daarna brengen we onze tassen naar de plek waar later onze verzorgsters zullen staan, dan op naar de start, waar inmiddels al velen staan te wachten. Mijn medeschaatsers, Lex, Johan, Jos, Geert, Bart en Hans zie ik niet meer, die zitten ergens voor en achter mij in de rij, opeens komt Geert voorbij, met z’n camera, filmt mij even, en wenst me nog succes en gaat weer verder naar voren. Om 7 uur valt het startschot, dan duurt het nog even voor ik door de startfinisch kom, het is een lange sliert die vertrekt, ik zwaai nog even naar de webcam, voor degene die thuis zitten te kijken, het kan beginnen. Het is nog donker als we starten,ik kom in een mooie groep te zitten, zie nog niemand van de IJsvogels, het wordt langzaam steeds lichter, het weer die dag is bewolkt, en koud, met later op de dag meer wind die ook nog eens draaide van richting. Op een gegeven moment zie ik iemand voor mij uit vallen, en denk dat begint goed, we steken een hand omhoog om iedereen achter ons te waarschuwen dat ze op moeten letten, als ik voorbij de persoon kom die gevallen is, zie ik dat het onze Hans is ( hij heeft geen ijsvogeljack aan en dus minder gauw herkenbaar) ik roep, he Hans ben jij het, en vraag of het gaat, alles is goed zegt hij, en dus schaats ik verder met de groep. Het ijs is goed, beter als vorig jaar, maar er zijn wel veel scheuren waar je op moet letten, er vallen geregeld mensen. Bij de 1e pasage van de start/finisch wordt er niet gestopt bij de verzorgingspost, maar gaat de hele groep door, tijdens de 2e ronde komt ineenkeer Bart naast me schaatsen, en was toen niet meer bij me weg te slaan. Na ronde 2 gaat de groep langs de verzorgingspost, en pakken we allemaal wat te drinken en te eten, er is thee, energiedrank (warm), peperkoek, krentenbrood met en zonder kaas, madarijnpartjes, rozijnen, hierna zullen we iedere ronde iets van de tafel pakken, ondertussen stonden ook onze verzorgsters (Wil&Wil) er op een gegeven moment, waar we ook regelmatig even bij gingen buurten. Weet niet meer precies welke ronde het was, maar toen kwamen we Lex tegen. die was afgezwakt van een snellere groep, hij had last van hartritme stoornissen (waar hij wel mee bekend is) hij deed het wat rustiger aan, en heeft toen uiteindelijk nog aan de kant gezeten, om het tot rust te laten komen. Bij mijn 9e ronde heeft Lex zich bij Bart en mij aangesloten. Geert kwam op een gegeven moment met zijn groep ons voorbij, en heeft ons toen nog zitten filmen, om daarna weer gauw verder te gaan om zijn groep in te halen,Johan en Jos zaten ieder weer in een andere groep. Bij de 12e ronde van mij stond Geert bij onze verzorgsters, en besloot om toen verder met ons mee te schaatsen, de grote groep was inmiddels al geslonken en uit elkaar getrokken, dus vertrokken we met met 4 ijsvogels weer verder. Hans heb ik verder niet meer gezien, maar hij heeft zijn pr verbeterd, vorig jaar 116,5 km gereden, en nu is hij tot de 150 km gekomen, daarna was de pap op, hij had last van zijn rug. Toen ik de 150 km gepaseerd had, dacht ik, en nu nog 50 erachteraan pfffff, ik dacht we zien wel, begon last van m’n voeten te krijgen, maar doordat ik met 3 ijsvogels reed, kreeg ik wel de stimulatie om door te gaan. In de 13e ronde sloot ook Johan zich bij ons aan, zijn groep was helemaal uitelkaar gevallen, hoe meer zielen hoe meer vreugd, het werd nog gezellig ook, we zagen opeens ook Jos achter ons schaatsen, en stimuleerde hem om bij ons te komen, wat ook lukte, dit was in de 14e ronde van Bart en mij, dus de laatste ronde voor Johan, Geert en Jos. Samen gingen we met hen de streep over, nu moesten Bart en ik nog 2 ronde en Lex eigenlijk nog 4 omdat hij ertussen uit was gegaan, maar dit niet kon volbrengen i.v.m. tijdnood (vanaf 17.00 u mocht je niet meer aan een nieuwe ronde beginnen). Om mij nog te ondersteunen ging Geert nog verder met ons mee schaatsen, samen met Lex, gingen Bart en ik onze laatste 2 rondes tegemoet, ondanks m’n erg zere voeten, gaf het mij een stimulans om die 2 rondjes nog uit te schaatsen, in ronde 15 kwamen we nog ijsvogel Theo Willemsen tegen, hij sloot zich bij ons aan, en reed met ons zijn laatste ronde uit, in de 16e en laatste ronde kreeg ik al af en toe een emotioneel moment, (wat ik later van Bart ook hoorde dat hij dat had). Het binnenkomen was ook erg emotioneel, de andere stonden al te wachten op ons, en we werden ook nog eens omgeroepen door de microfoon, schitterend om dat mee te maken. Lex heeft uiteindelijk dus 175 km volbracht, wat in zijn situatie wel knap is, en Geert die heeft dus ook een geweldige prestatie geleverd, door uitendelijk 225km te schaatsen.
Het was weer een geweldige week, iedereen bedankt!
<– (Filmpje: Geert en Irene tijdens Friese kampioenschappen)
<– (Geert en irene op Oostenrijkse televisie zender, klik rechts op Dabei-Seitenblicke)
<– (Foto: Het welverdiende kruisje, in het fotoalbum zijn nu meerdere foto’s toegevoegd!)
